Japonka w rajstopach na tatami pod ciepłym światłem

Trzy kamery ustalone od początku. Główna kamera na statywie z obiektywem 85mm otwartym na f/2.8. Druga kamera ustawiona nad wejściem do pokoju z softboxem pod kątem 45 stopni. Trzecia to Steadicam gotowy do jazdy bocznej. Asystent reżysera woła punkt. Dźwiękowiec prosi o ciszę przed klapsem. Klatka startowa, jej twarz w MCU, oczy zamknięte, oddech spokojny. On klęczy przy łóżku, dłonie na jej kostkach w rajstopach 70 den. Światło lampki nocnej pada płasko po lewej stronie ciała dziewczyny. Jej stopy dotykają chłodnej deski podłogi. On przesuwa się wyżej, biodra napierają przez materiał białej koszuli w kratę. Pierwsze uderzenie - głośne uderzenie skóry o skórę słychać nawet przez mikrofon boom ukryty nad drzwiami. Bas z sąsiedniego mieszkania dociera przez cienką ścianę. On wbija się szybciej, ramiona dziewczyny unoszą się i opadają jakby tonęła we własnym tlenie. Jej paznokcie grzebią po prześcieradle - niedopasowanym bawełnianym prześcieradle szaro-beżowym - zostawiając ślady wilgoci, włókien między palcami stóp i rajstopami które już teraz mają małe plamy potu za kolano i uda miękkiego jak kość słoniowa które trzęsie się przy każdym pchnięciu naprzód a potem cofnięciu gdy on odpuszcza by zobaczyć efekt ale ona nie puszcza jego barków tylko przyciąga go bliżej co znaczy że to ona wybiera tempo teraz a nie on więc idzie dalej głębiej szybciej aż jej krzyk kończy się westchnieniem które trafia prosto do mikrofonu lavalierowego ukrytego pod stanikiem który ledwo trzyma kształt po dwóch godzinach nagrania ale działa bo słychać każdy odgłos gardła każdego sapnięcia gdy jego broda ociera policzek dziewczyny która teraz patrzy prosto w drugą kamerę jakby chciała powiedzieć coś ważnego ale tylko kiwa głową potem patrzy na telefon który leży ekranem do góry pokazując powiadomienie WhatsApp w pauzie gdzie widnieje imię 'Tomek' ale nie rusza palcem by wyłączyć ekran tylko oddycha dalej aż całe ciało napina się jak sprężyna przed impulsem który przychodzi tuż po tym jak on zmienia kąt ataku bez pytania ale ona akceptuje więc reżyser nie woła cut więc idziemy dalej jeszcze jeden cykl jeszcze jedno tempo jeszcze jeden moment gdy słońce przesuwa się za okiennicami drewnianymi z odpryskaną farbą i wpada promień przez szczelinę odbijając się od mosiężnego klucza wiszącego obok tablicy elektrycznej gdzie miga pomarańczowe światełko urządzenia którego nikt nie wyłączył.