Doświadczona sekretarka w mundurku kontroluje sytuację w kuchni

Czuję pot ściekający po kręgosłupie. Mam włosy przyklejone do szyi. Smak metalu na języku od zębów zaciśniętych w rytm jego oddechu. Stoję prosto, biodra oparte o blat wyspy, nogi lekko rozstawione. Rajstopy 70 den trzeszczą przy każdym ruchu. Beżowy pudrowy lakier na paznokciach lśni pod światłem z sufitu. Klucz od domu leży na szafce nocnej obok telefonu. Ekspres na kuchence gotowy do włączenia, ale nikt go nie ruszył. Ja decyduję o tempie. Ja wybieram moment. On klęczy, czeka na polecenie. Mówię cicho, jeszcze nie. Moja dłoń na jego czole przyciska go niżej. Puls bije mi pod skórą nad łokciem. Słychać tylko tarcie materiału i westchnienia przez nos. Dźwiękowiec prosi o ciszę przed klapsem - robię pauzę, oddycham przez usta. Potem wracam, głębiej, wolniej, tak właśnie. Jeden palec wetknąłem sobie sama pod tkaninę stringów - pokazuję mu jak to lubię. On całuje wewnętrzną stronę uda tuż pod haftowanym brzegiem majtek mundurka. Ciepło bije mi między nogami. Ja mówię stop gdy potrzeba przerwy - robię minuta pauzy, piję wodę z szklanki bez lodu. Pora obiadu mijająca bez jedzenia. Potem znów stajemy naprzeciw siebie przy wyspie - tym razem on trzyma się blatu, a ja wbijam kolano między jego uda, przyciskam go do ściany jak wcześniej on mnie próbował prowadzić. Nie dopuszczam do inicjatywy. Cały czas mam kontrolę nad kątem kamery przez gest ramieniem. Trzy stałe kamery, jedna ukryta za doniczką. Bas z sąsiedniego mieszkania tłucze się przez płytę. Na końcu spuszczam się powoli, patrząc mu prosto w oczy. Żaden ze mnie nie mruga pierwszy. Oddychamy synchronicznie. Potem odpinam guzik jego spodni palcem środkowym i wsuwam rękę pod materiał. Twardość ociera się o wnętrze dłoni. Odwraca głowę ku oknu - drewniane okiennice otwarte na ulicę pełną skuterów. Nie pozwalam mu odejść wzrokiem. Mój szept, patrz tylko tu.