Pielęgniarka w rajstopach przy kuchennej wyspie

Pochylam się do przodu szukając lepszego kąta. Moje rajstopy 70 den trzeszczą gdy rozstawiam nogi szerzej. On stoi za mną jego ciepłe dłonie łapią moje biodra. Czuję wilgoć między udami. Blat jest zimny pod moimi palcami. Słychać tylko pomruk ekspresu po drugiej stronie pokoju. Telefon ładuje się na szafce czarny matowy światło ledowego zegara odbija się w szkle. Nie patrzę ale wiem że kamery już nagrywają słyszę trzask klapki tuż przed jękiem. Jego język znajduje mój szyjkę macicy przez materiał bluzki. Rozpinam guziki palcami drżącymi od napięcia. Powietrze pachnie świeżo zaparzoną kawą i moją własną sokiem który już ocieka po prawym udzie. Mówi mi idź dalej, kiwam głową więc wtłacza mnie twarzą w blat jedna ręka na moich plecach druga rozwiera pośladki. Wbija się gwałtownie od tyłu słychać jak materiały pękają pod ciężarem ciała. Moje paznokcie grzebią po granicie posypując go mikroskopijnymi drobnostkami metalu ze stopera na nadgarstku który noszę służbowo. Smak żelaza w ustach ugryzłam policzek aż krwawię ale nie wołam stop bo to ja wybrałam ten rytm ja kontroluję tempo ja decyduję gdzie ma wejść i jak głęboko teraz cofa się powoli by zaraz wrócić ostrzej niż poprzednim razem jego czoło ociera mi skórę między łopatkami pot kapie z włosów prosto na mój krzyż każdy uderzenie wydłuża westchnienie które kończę gardłem pełnym śliny wspomnienia tamtego ranku gdy pierwszy raz zdjęliśmy mundury tu właśnie przy tej samej wyspie tylko że teraz światła są ostrejsze a kamery stałe trzy punkty ustawione przez operatora który nie pytał o nic bo wie że to mój scenariusz mój wybór mój dzień wolny.