Rozwiedziona sąsiadka dominuje gospodynię w jej własnym domu

Kuchnia z wyspą, ekspres do kawy cicho pracuje, szklanka wody do połowy pełna stoi obok telefonu. Na blacie kluczyki od skutera, drewniane okiennice lekko uchylone. Gospodyni w szlafroku szałwiowym opiera się o blat, włosy spięte niedbale. Sąsiadka wkrocza bez zaproszenia, buty zostawione przy drzwiach. Ich spojrzenia spotykają się nad parą z filiżanki. Pierwsze dotknięcie - dłoń na szyi - nie jest pytaniem. Ona wybiera tempo. Reżyser zmienia kąt w połowie ujęcia, kamery przeskakują z widełu na ramię. Softbox pod 45 stopni rzuca cień pod kością policzkową rozwódki. Przechodzą do salonu, kanapa trzeszczy pod ich ciężarem. Pozycja misjonarska - ona góruje, kolano wbija się między uda drugiej - ale to nie pokora, to kontrola pulsu. Drugie piętro nad ulicą, światła samochodów migoczą przez firankę kość słoniowa. Bas z otwartego okna bije rytm razem ze stukotem głowy o ścianę. Trzecie ujęcie ją przybija - język aż do gardła, paznokcie grzebią po plecach pod jedwabiem szlafroka. Dźwiękowiec prosi o ciszę przed klapsem chwilę wcześniej - widać to po minach ekipy za kadrem. Wczesny ranek wpada przez szczelinę między zasłonami, wilgotne włosy kleją się do szyj obu kobiet. Pot na górnej wardze sąsiadki spływa langs ramienia gospodyni gdy ta unosi biodra by pchnąć głębziej. Ciągnie ją za włosy tyłem ku fotelowi przy oknie. Nie ma krzyków tylko dyszenie i bulgotanie gardła. Solidny środek który sprzedaje emocje bez efektów. Kamera nieruchoma ale oddycha jak żywa. Pierścionek ślubny zostawiony na parapecie błyszczy we mgle. Ona czyta każdą mikrorozszerzoną źrenicę partnerki i pcha dalej.