Szefowa każe sekretarce w kuchni po północy

Trzy kamery ustalone. Kamera główna na statywie przy oknie drugiego piętra nadchodzi softbox pod 45 stopni. Obiektyw 50mm otwarty na f/1.8. Blat z granitu cieknący od wilgoci. Na stole kluczyki od skutera obok laptopa. Pustej. Filiżanki. Szefowa w czarnym garniturze stoi oparta o wyspę kuchenną nogi rozstawione szeroko palce wbite we własne biodra. Sekretarka w białej bluzce, krótkiej spódniczce klęczy przed nią rękami uniesionymi do góry oczy przycięte ku górze jakby prosiła o wolę Bożą albo o laskę która nie nadchodzi. Reżyser mówi ciszej przez interkom boom mikrofon opuszczony trzydzieści centymetrów nad ich głowami szum powietrza z wentylatora blokuje dźwięk przez dwie sekundy potem wraca cisza tylko szelest papierowej koperty spadającej z blatu na podłogę. Szefowa chwyta ją za włosy przyciąga twarz do swoich ud rozpinając guzik spódnicy jednym ruchem drugą ręką wsuwa dłoń pod koronkę majtek sepleni coś co brzmi jak imię które nie może być prawdziwe ale brzmi jak Anna albo Aneta potem już tylko jęki stłumione w materiale jej własnej sukienki gdy dziewczyna liże intensywnie szybciej coraz szybciej a ona woła stop odchyla głowę patrzy w sufit jakby liczyła kraty wentylacyjne potem ponownie wciska jej głowę do środka mocniej teraz mocniej dopiero gdy napręży uda widać to pierwsze drgnięcie mięśni brzucha kolejne dwa uderzenia bioder a potem wytrysk gruby i ciepły plamy się rozlewają po kremowych rajstopach z siatki błyszczących pod światłem głównym jeden strumień ścieka langs ramienia dziewczyny inny wpada między palce które trzymają materiał u góry reżyser krzyczy ciśnienie ostrość kontrolna wideoklipsu zdjęte za pierwszym razem bez retuszu.