Nieśmiała dziewczyna w mundurku podczas poranka

Niska aurora światła wpada przez żaluzje. Ekspres na kuchence buczy cicho. Mundurek w beżowym odcieniu leży luźno na jej ramionach. Guziki zaczynają znikać jeden po drugim. Ja czuję dreszcz między łopatkami gdy jego palce suną pod materiał. Moje nogi drżą gdy sięga do haftowanej kokardki przy pasku. On patrzy prosto w obiektyw - ja opuszczam wzrok. Dyfuzja 1/4 rozmywa kontury moich pleców na zbliżeniu. Dźwiękowiec prosi o ciszę przed klapsem - słychać tylko szum prądu i nasze oddechy. Ja wybieram tempo więc unoszę biodra delikatnie naprzód. Jego język dotyka skóry tuż nad majtkami - ja chwytam za prześcieradło z jednym fastrygą brudnym po weekendzie. Ciepło rośnie gdzie najmniej mogę go kontrolować. Pochylam się do przodu szukając oparcia u gzymsu okna pokrytego kurzem z ulicy Przy Bałtyku numer trzydzieści dwa piętro drugie apartament siedemnaście zero dziewięć zero dwa tysiące dwadzieścia jeden marzec środa godzina dziesięć czterdzieści siedem rano niedzielny ranek bez planów bez telefonu bez myślenia tylko teraz tylko tu tylko ono wbija się powoli a ja milknę całkiem smakując własny stres który topnieje jak cukier w herbatnikach które jadłam rano przed wszystkim tym tafla lustra pokazuje moją twarz ze szczęką opuszczoną. Włosami. Przyklejonymi do czoła potem on idzie za mną do łazienki ale nie kończę tam tylko schylam się nad umywalką i patrzę jak jego cień rośnie za mną widzę to przez mgłę pary która unosi się z prysznica który zapomniałam wyłączyć wcześniej wracam do środka siadam szeroko otwieram kolana i mówię stop żeby zobaczyć jego minę bo chcę pamiętać dokładnie jak wygląda gdy mówi że mnie chce naprawdę chce nie dla kamery nie dla scenariusza ale tak jak teraz.