Nieśmiała studentka w łazience akademika po deszczu

Kamera startuje z góry nad drzwiami prysznica. Bordowy szlafrok zapięty tylko do połowy. Jej stopy na chłodnych płytkach. Dźwięk kropel tłumi słabe echo łazienki drugiego piętra. Karty do gry leżą rozrzucone na stoliku przy łóżku z niedopasowanymi prześcieradłami. Reżyser każe zmienić kąt tuż po trzecim klapsie. Ona opiera czoło o ścianę, palce ślizgają się po szparze między płytkami. Dyfuzja 1/4 działa od pierwszego ujęcia zbliżenia twarzy - skóra błyszczy jak nasączona parą. Dźwiękowiec prosi o ciszę przed klapsem numer siedem. Jej oddech przerywa się przy każdym ruszeniu bioder. Palec dotyka mikrofonu przy gardle - to jej znak kontynuacji, ona wybiera tempo. Partner stoi w cieniu za kotarą prysznicową, jego sylwetka ledwo widoczna przez mgłę. Pierwsze jęki idą prosto przez ścianę do sąsiedniego pokoju - ktoś puszcza muzykę głośniej. Ona kiwa głową przy czwartym podejściu, mówi 'to jest dobre' i prowadzi jego dłoń pod materiał szlafroka. Kamera przesuwa się nisko - widać tylko kostki, drżenie mięśni uda. Softbox nad lustrem pada pod kątem 45 stopni, ale tylko przez pierwsze dwie minuty - potem gasną wszystkie światła oprócz lampki nocnej z ekranem w kształcie księżyca. Na telefonie powiadomienie WhatsApp miga, 'do szkoły. '. Ona nie patrzy. Jej kolano ociera się o metalowy zawór grzejnika podczas zmiany pozycji - jeden jęk wydobywa się ostro, ale nie przerywa ruchu. Lavalier ukryty pod fałdem tkaniny rejestruje każde westchnienie bez zakłóceń aż do finału ujęcia dziewiątego. Niedzielny ranek wpada przez szczelinę w roletach jako smuga światła padająca dokładnie na jej plecy.