Pierwszy raz w pokojach studenckich późnym popołudniem

Pokój ma trzy metry szerokości, pachnie wilgotnymi książkami. Deszcz stuka w szybę drugiego piętra. Na parapecie leżą kluczyki od roweru i niedopałek. Antracytowy szlafrok zsuwa się przy wejściu, zostawiając go na dywanie. Ona siada na wygniecionej poduszce z welwetu, nogi rozchylone, plecy oparte o ścianę. Kamera stoi nisko, uchwyt przyczepiony do łóżka. Reżyser zmienia kąt kamery tuż przed drugim podejściem - widać to po nagłym skoku kadru. Obiektyw 85mm otwarty na f/2.8 chwyta każdy drgający mięsień jej uda. On wsuwa się od tyłu, wolno, potem gwałtowniej - rytm bije jak bas przez cienką ścianę. Jej palec wbija się w materac przy każdym pchnięciu. Dźwięk pieluszek trze o biodra - rajstopy pękają przy kolanie w trakcie jazdy. Wydaje dźwięk gdzieś między jękiem a kaszlem - mikrofon lavalier ukryty pod koszulką zbiera to czysto bez echa pomieszczenia. On przyspiesza - język ciała mówi więcej niż słowa mogłyby powiedzieć - ona kiwa głową dwa razy przed climaxem więc operator nie woła cut. Ciepło eksploduje między ich ciałami gdy dociera do dna i zostaje tam kilka sekund dłużej niż wcześniej. Pot spływa mu po szyi, kapaąc bezpośrednio na jej kręgosłup. Po wszystkim oddycha ciężko nad nią, włosy mokre, rękawa koszuli przesiąknięte potem. Ona decyduje o kontynuacji po pierwszej rundzie unosząc biodra bez słów. Powtarzają to samo podejście ale teraz kamera śledzi tylko jej twarz - policzek ociera się o wygniecioną poduszkę z welwetu. Bas milknie za ścianą gdy kończą jednocześnie. Telefon sceniczny dzwoni poza kadrem ale nikt nie odbiera. Znak B widoczny nad drzwiami.