Brunetka w apartamencie nad stocznią i jej szorstki mundurek

Drugie ujęcie jest tym dobrym. Apartament na drugim piętrze nad stocznią, drewniane okiennice z odpryskaną farbą, światło latarni pada na zdjęte prześcieradło. Ona wchodzi tyłem do kadru, rzuca mundurek w niebieskim pudrowym kolorze na drewniany fotel. Winyl na gramofonie milknie po trzech sekundach ciszy - dźwiękowiec prosi o ciszę przed klapsem. Softbox pod 45 stopni podświetla jej biodra gdy klęka przy łóżku. Ciemne oczy patrzą prosto w obiektyw - ona wybiera tempo. Pierwszy kontakt to język między łopatkami, potem dłoń ciągnie za włosy ku dołowi. Ujeżdżanie twarzą w dół przy otwartym oknie - bas z ulicy bije przez ścianę. Jej paznokcie wbijają się w materac gdy on wciska głęboko. Trzyma. Powtarza się pozycja trzy razy - cztery minuty nagrania bez cięcia. Reżyser zmienia kąt dopiero po pierwszym orgazmie pokazanym we framie. Misjonarska przy szybie działa lepiej niż planowano - miękkość światła od ulicy dodaje płaskości scenie ale ona ją pcha dalej. Pot między piersiami ścieka do brzucha gdzie zbiera się w zagłębieniu pępka. Ramiona drżą gdy dociska policzek do poduszki. Woła. Stop by przestawić gramofon pięć centymetrów bliżej stołu. On wraca z drugiej strony łóżka - język od kostki aż po uda - i ponownie wpada głęboko bez ostrzeżenia. Trzy kamery pracują równolegle ale tylko jedna ma ostrość f/2 8 idealną dla bliskości skóry i cienia brody na jej szyi. Końcówka idzie tyłem do kamery - sylwetka przed żaluzją kojarzoną ze schroniskiem młodzieżowym nad Motławą. Mundurek zostaje użyty jako opaska przez całą scenę. Wczesny ranek widać przez szparę między deszczami. Ona sprzedaje finał lepiej niż otwarcie.