Ciemne oczy brunetki w niedzielny poranek bezwstydnie otwarte

Trzecie piętro bloku przy ulicy Łagodnej. Okulary słoneczne leżą na starym egzemplarzu 'Miasta bez imienia', odblask antracytu pada na parapet. Reżyser każe zdjąć kamizelkę drugim ujęciem - pierwsze było płaskie. Ona siada na skraju łóżka, nogi szeroko, palce wbijają się w rajstopy. Antracytowy materiał ścisnął uda wyżej przy każdym ruchu biodrami. Lavalier ukryty pod stanikiem chwyta każde sapnięcie tuż nad mikrofonem. Kamery stałe, jedna nad szafką nocną, druga na statywie przy dywaniku - trzecia idzie z telefonu montowanego do ładowarki USB-C. Bas z sąsiedniego mieszkania bije rytm mięsem o materac. Ona przesuwa dłoń po wnętrzu ud, paznokcie ocierają się o koronkę makramy w stringach. Dyfuzja 1/4 przyciemnia światło główne - tylko kontur włosów się świeci. Powiadomienie WhatsApp miga ekranem smartfona, 'wrócisz. ' - pauza trwa sześć sekund przed kolejnym wsunięciem palców pod tkaninę. Ona woła stop gdy reżyser próbuje zmienić kąt - ona prowadzi całość od pozycji siedzącej do klapy końcowej. Skóra błyszczy między palcami, pot spływa po kości promieniowej aż do pierścionka ślubnego z odpryskiem emaliny czerwonej jak pomarańczowa farba za szybą okiennecką drewnianej ramy z odpryskami farby brązowej. Zużyty parkiet skrzypi przy każdym nachyleniu ku tyłowi. Ostatni plan, jej ciemne oczy patrzą prosto w obiektyw wideowego iPhone'a XS maksymalnie otwarte bez mrugnięcia. Kamera nie rusza się mimo że bas milknie i ktoś dzwoni do drzwi. Ona nie odpowiada tylko wciska język za dolną wargę i oddycha przez nos głośno. Wyłączenie świateł kluczowych dopiero gdy telefon pokazuje zero procent baterii.