Dojrzała gospodyni z czarnymi włosami rozwaliła się na łóżku

Drugie piętro bez windy. Drewniane okiennice z odpryskaną farbą trzaskają przy każdym porywie wiatru. Szlafrok petrolowego koloru leży na podłodze obok łóżka - nie był zapinany od początku. Czarne włosy rozlane po białym poduszku. Reżyser każe ciszy przed klapsem numer siedem. Dźwiękowiec unosi rękę - potrzebuje ciszy. Kamery ustalone, jedna niska z ziemi, druga nad szafką nocną, trzecia za lustrem. Ona siada pierwsza - nie czeka na znak. Wybiera tempo, kąt ujęcia samodzielnie. Buty zostają przy drzwiach. Rajstopy pękły jeszcze przed wejściem do sypialni - scena kontynuuje pomimo bloku kostiumowego. Dyfuzja 1/4 dodana do światła kluczowego tuż przed drugim podejściem. Jej dłoń chwyta za róg materaca przy pierwszym wejściu - paznokcie wbijają się w tkaninę. Skóra ociera się o poszewkę z nadtopionym guzikiem po prawej stronie środka tygodnia. Lavalier ukryty pod stanikiem śledzi każdy oddech przez całą sekwencję kontaktów twarz-twarz, plecy-przed siebie. Powiadomienie WhatsApp miga na telefonie leżącym obok kluczyków od domu - ostatnie wezwanie było dziesięć minut wcześniej ale nikt nie patrzy w ekran teraz tylko kamery nagrywają wszystko bez przerwy ona woła stop gdy chce pauzę a potem wraca sama ona decyduje gdzie i jak długo trwa każdy ruch jej bioder naprzeciw jego torsu który się napina przy końcu ona prowadzi cały czas nawet gdy schyla głowę nad materacem jej język znajduje dokładnie to miejsce które wymaga więcej ciśnienia niż dotyk dłoni a potem idzie dalej ku szyi gdzie zostaje śladowy ślad po zębiskach ale to będzie dopiero scena dziewięćca jedyna rzecz która porusza się to jej kolczyki złote koła które lśnią gdy światło pada prosto z góry przez dyfuzor który został przestawiony dwukrotnie by uchwycić szczegóły skóry między łopatkami które unoszą się jak skrzydła podczas intensywnego tempa końcowego.