Brunetka z akcentem na trawie po kolacji

Ogród za blokiem na Ursynowie, drugie piętro, słońce już niżej, ciepło bije z betonu. Brunetka w sukience w kolorze petrol stoi przy płocie, jego dłoń na jej biodrze, druga przytrzymuje kamerę na statywie. Reżyser zmienia kąt w połowie, woła cicho do gripa, żeby przesunął reflektor. Ona wybiera tempo, nie patrzy w obiektyw, tylko na niego, mówi coś po hiszpańsku, akcent ciężki, głęboki. On klęka, podnosi sukienkę, nie zdejmuje jej, tylko zrywa stringi. Kamera z tyłu, OTS zza krzaka, obiektyw 85mm otwarty na f/1.8, ostrość na jej pośladkach, pot na dolnej wardze. On ssie, ona się chwieje, opiera się o mur, palce wbite w zaprawę. Potem wstaje, siada na nim na trawie, powoli, kontroluje każdy centymetr. Ujęcie z góry, drone na trzy metry, widać całą scenę - jej plecy wygięte, jego ręce na biodrach, jej włosy przyklejone do karku. Pusta kawiarka na gazie stoi w kuchni, widać przez okno, ekran telefonu miga - powiadomienie WhatsApp. On wchodzi do niej, ona opiera czoło na jego czole, oddycha szybciej. Misjonarska pozycja, on na dole, ona na górze, ale ona nie rusza się, to on popycha biodrami, ona tylko napina mięśnie. Kamera zbliża się na makro - kropla potu spływa z jej piersi na jego brzuch. On kończy w niej, nie wychodzi, ona czuwa, czeka na każdy strumień, potem opada, jej skóra przykleja się do jego torsu. On wstrząsa się, ona zaciska mięśnie po ostatnim pchnięciu. Reżyser woła cut, ona odchyla głowę, patrzy w niebo, jego rękę ma na gardle, ale luźno, tylko dotyk. Lavalier ukryty pod stanikiem, dźwiękowiec prosi o ciszę przed klapsem. Ona nie wstaje od razu, leży, jego nasienie wycieka po wewnętrznej stronie jej uda, śliska linia w dół. Kabaretki leżą w trawie, jedna w kałuży potu. Ona mówi stop, kiedy chce pauzy, on przerywa. Czerwony lakier na palcach stóp zaczyna się łuszczyć. Po kolacji, kiedy słońce opadło, ona wraca do płotu, on idzie za nią, ale już bez kamery. Pot na ramieniu, bas przez ścianę, jego ręka na gardle. Ona kiwa głową.