Blondynka i sąsiadka przy zachodzie słońca

Balkon na drugim piętrze. Betonowa balustrada pokryta warstwą wilgoci po popołudniowym deszczu. Blondynka w siatkowanym topie opiera się plecami o chropowaty beton. Jej nogi w rajstopach 70 den rozchodzą się przy brzegu plastikowego leżaka. Wiatr unosi brzeg beżowego pudrowego szlafroka leżącego na poręczy. Ona patrzy prosto w obiektyw 50mm f/1.8 otwartego maksymalnie. Światło pada płasko od zachodu, tworząc ostre kontury jej obojczyków i mostka. Sąsiadka pojawia się cicho za szklanymi drzwiami balkonowymi. Wchodzi wolno, bez butów. Jej palce dotykają klamki od środku jeszcze przez chwilę po zamknięciu. Operator przestawia kamerę z trypu na statyw tuż po wejściu do środka - widać delikatny ruch kadru i stabilizację obrazu. Blondynka nachyla się nad metalową blachą stolika, tyłkiem ku oknu. Siata przylega do skóry między pośladkami jak druga skóra. Sąsiadka podchodzi bliżej, jedna dłoń wspiera się na ramieniu blondynki przy zmianie pozycji - kontakt krótki ale wyraźny. Blondynka klęka teraz na chłodnej powierzchni balkonu, kolana ślizgają się po nierównościach płytek ceramicznych z drobnymi pęknięciami ułożonymi koło siebie jak rybi łuski pod światłem głównym które przechodzi przez szybę i rozprasza się delikatnie dzięki pro-mist przed źródłem światła kluczowego co dodaje mglistości bez utraty ostrości szczegółów twarzy gdy ona odwraca głowę by spojrzeć za siebie bezpośrednio do soczewki aparatu cyfrowego nagrywającego w jakości full hd gdzie każdy włosek nad górną wardą jest widoczny a jej język wystaje by dotknąć dolnej linii ust gdy naprężenie rośnie pomiędzy nimi obiema jednocześnie a nie tylko u jednej uczestniczki sesji która trwa ponad północ według telefonu wyświetlającego godzinę z ekranem obróconym ku ścianie gdzie wiszą niedopasowane bawełniane prześcieradła zwinięte niedbale nad grzejnikiem elektrycznym który wyłączył się automatycznie kilkadziesiąt minut wcześniej gdy temperatura pomieszczenia wzrosła od dwóch ciał pracujących ciężko przy różnych kombinacjach pozycji obejmujących tarcie bioder o metalowy blat fotela oraz intensywne wciskanie krocza jedną kobietą drugiej żeńska rura doprowadzająca parę do budynku działa nieregularnie emitując sporadyczne dźwięki bulgotania które miesza się ze świszczeniem wentylatorów klimatyzacji z sąsiednich mieszkań a także charakterystycznym trzeszczeniem drewnianych okiennic częściowo zakrytych żaluzją wykonaną ze starannejszego plastiku niż zwykle używany w tego typu blokach komunalnych gdzie mieszka większość mieszkańców tej dzielnicy portowej której akustyczny profil dominuje hałas silników motorówek cumujących nocą przy nabrzeżu oddalonym o trzy przecznice stąd ale dobrze słyszalny szczególnie późnym wieczorem gdy ulice opróżniają się całkowicie Ona mówi 'dobra tak' unosząc rękę od ziemi co potwierdza wybór tempa interakcji która toczy się teraz płynnie bez zbędnych pauz czy niepewności między uczestnikami Sesja kończy się ciszą.