Blondynka w łazience hotelowej mokra po prysznicu

Hotelowe lustro paruje drugie piętro nad tarasem basenowym Kluczyki od skutera leżą obok telefonu z powiadomieniem WhatsApp Pełna szklana popielniczka na granitowym blacie Blondynka stoi naga po prysznicu jej niebieskie oczy patrzą prosto w kamerę Szary perłowy lakier błyszczy na palcach u ręki gdy przyciska dłoń do szyby Umywalka chichocze spływającą wodą Softbox pod kątem czterdziestu pięciu stopni rzuca cienie między jej łopatkami Lavalier ukryty pod rozpiętym stanikiem łapie każdy oddech On wsuwa się za nią bez słowa Ona nie obraca głowy tylko unosi brodę i mówi to jest dobre On pcha mocno ale ona kontroluje rytm Jej biodra biją w takt jego ciosów Plecy wyginają się ku lustrzanemu murowi Dźwięk skóry o skórę miesza się z kapaniem z prysznica Kabaretka wisząca na gańczyku dyga przy każdym pchnięciu On próbuje przyspieszyć ale ona blokuje drzwi stopą. Każe. Mu zwolnić To jej scena to jej wybór On przybija ją raz drugi trzeci raz a ona śpiewa tak właśnie tu Woda wpada do odpływu jak sygnał końca Reżyser nie zmienia kątu żeby nie psuć ciągłości Odpala ostatnie ujęcie z góry przez lustro Jej twarz płaska ekstazyjna nieruchoma Jakby patrzyła przez siebie a nie do kamery Ale wie że tam jesteśmy Wie że to sprzedaje Każdy gest każdy dźwięk każdy moment należą do niej. Ona wybiera tempo. On kończy pierwszy ona dopiero startuje. Pełna popielniczka zostaje jako dowód że ktoś tu był przed nimi. Wczesny ranek słońce ledwo grzeje szyby. Scena działa bo ona czyta każdą sekundę i idzie naprzód. Nie udaje. Nie gra. Tylko robi. I robi dobrze. To solidne wykonanie bez luksusów ale z charakterem.