Sąsiadka pod prysznicem z telefonem w ręce

20 sekunda. Interwencja światła. Tnę tuż po odgłosie deszczu na szybie. Łazienka drugiego piętra, płytki żółte jak stara herbata, dyfuzja 1/4 na zbliżeniu twarzy. Sąsiadka stoi przodem do lustra, szary perłowy szlafrok leży na suszarce. Jej dłoń trzyma telefon nad umywalką - ekran świeci jasno, powiadomienie WhatsApp w pauzie. Blondynka pod prysznicem odwraca się powoli, włosy przyklejone do barków. Woda cieknącą po kręgosłupie wpada między pośladki. Kamera wbita nad umywakiem - fixujesz kropelkę spływającą z brodawki po lewej piersi. Ona wybiera tempo - unosi rękę, zakręca dopływ. Parę sekund ciszy przed kolejnym klapsem. Reżyser zmienia kąt w połowie ujęcia - widok zza pleców przez szybę prysznica pokazuje jej palce wsuwające się między uda od środka. Trzymam to ujęcie do pełnego wydechu - nie ciążenie, tylko kontrola oddychania widać we wspinalnej żyłę na szyi mężczyzny za ścianką działową. Sync audio z mikrofonu kontaktowego, chrząstki głośni przy przełykaniu śliny i cichy pomruk gdy dotyka sromu palcem środkowym bez oporów ani zawahania więc tnę dopiero przy pierwszym skrzypnięciu drzwi balkonowych które słychać przez ścianę jak echo pora drinka gdzieś niżeekko trzy kamery stałe jedna ukryta za rurami grzewczymi druga wbudowana w alarm przeciwpożarowy trzecia to smartfon na statywie z aplikacją loop która uruchamia nagrywanie automatycznie przy hałasie ponad siedmdziesiąt decybeli ona woła stop ale kontynuuje bo to część sekwencji nie próba przerywania tylko test granic rytmu ja tnę pomiędzy pulsami basu który bije przez betonowe ściany budynku ta sama melodia grała dwanaście minut wcześniej gdy schodziła ze schodów z torbą zakupów teraz błoto sprzed tygodnia nadal widać pod paznokciami stóp ale nikt tego nie skomentował bo reżyser chce autentyczności a nie czystości potrzebuje więcej wilgoci więc puszcza ponowne natryski i ona znika za parawanem tylko że tym razem idzie wolniej żeby dać czas operatorowi przełączyć się na tryb nocny obiektywu szerokokątnego który lepiej oddaje refleksje od światła ulicznych latarni wpadających przez kratkę wentylacyjną.