Sąsiadka w butelkowym szlafroku na kuchennym blacie

Drugie piętro bez windy. Okna otwarte nad podwórkiem. Na stole kluczyki od skutera, pusta butelka po oranżadzie. Softbox pod 45 stopni rzuca ciepły strumień światła przez szybę z matowym wzorem. Sąsiadka opiera się o stalowy blat, plecy wygięte, ręce trzymające krawędź. Jej szlafrok szałwiowy rozchyla się powoli, guziki same nie chcą ustępować. On klęczy, palce wbite w materiał tuż nad biodrem. Reżyser zmienia kąt w połowie ujęcia - kamery idą niżej, by złapać jak jej stopa drapie po jego ramieniu. Ona wybiera tempo - delikatne cofnięcie biodra blokuje wejście, potem gwałtowne przyciągnięcie do siebie. Winyl na gramofonie gra cicho jazz z niedzielnego poranka - basy lecą przez ścianę od sąsiada z piwnicy. Dyfuzja 1/4 na zbliżeniu twarzy pokazuje pot spływający po górnej wardze mężczyzny. Jeden palec wsuwa się pod jedwab - ona milknie, tylko nos robi się czerwony. Potem drugi. Trzeci guzik pcha materiał do tyłu i spada na podłogę. Kamera trzyma ujęcie dłoni - paznokcie malowane czerwoną farbą z drobnymi odpryskami biją go w ramię przy każdym pchnięciu do środka. Dźwiękowiec prosi o ciszę przed klapsem - ktoś kaszle za ścianką działową. Ona woła stop gdy chce zmienić kierunek - obraca biodra tak by patrzeć prosto w obiektyw szeroko otwartymi oczami pełnymi błękitem jasnego dnia za oknem gdzie suszą się białe rajstopy przymocowane metalowym spinaczem do sznurka rozciągniętego między balkonami dwóch budynków oddalonych o dziesięć metrów ale to nie ma znaczenia bo teraz patrzy tylko tam gdzie on wciska się głęboko a jej język dotyka dolnej wargi jakby chciała coś powiedzieć ale nie mówi tylko kiwa głową i wtula twarz w jego włosy.