Doświadczona pani w antracytowym szlafroku przy kuchennym blacie

Blaty z granitu, ekspres parzy espresso, a ja stoję plecami do światła padającego zza okna. Antracytowy szlafrok trzyma się luźno na ramionach, jeden guzik rozpięty od samego rana. Czuję ciepło suszarki jeszcze na skórze nóg. Mężczyzna podchodzi od tyłu, jego dłoń dotyka mojego nadgarstka tuż nad mankietem. Nie ruszam się. Patrzę prosto w lustro nad zlewem. Jego palec powoli sunie po wnętrzu mojej ręki, a potem podciąga materiał wyżej. Wtem słychać trzask radioodbiornika leżącego obok telefonu - dźwiękowiec sprawdza połączenie głosowe przed kontynuacją nagrania. Dyfuzja 1/4 tłumi ostre światło główne, ale widać każdy dreszcz skóry gdy jego język ociera policzek mojego łokcia. Powtarza cicho imię które wybrałam do tej sceny. Odwracam głowę minimalnie, oddycham szybciej. Sznurowadła butów przeciągają się przez linoleum gdy staje bliżej. Mam jedną nogą na dywaniku pod stołem jadalnym, druga drży lekko przy uderzeniu o metalową nogę krzesła. Na kanapie w salonie leżą niedopasowane bawełniane prześcieradła - zostawiłyśmy je tam po poprzednim ujęciu. Okulary słoneczne spoczywają otwarte na książce o gotowaniu ryżu z targu w Pradze. Pora obiadu minęła piętnaście minut temu ale nikt nie wyłączył piekarnika - sygnalizator miga czerwono za jego plecami. Moja dłoń ściska blat gdy on wsuwa rękę pod szlafrok i dociera do miejsca gdzie puls bije najmocniej. Smak cytryny z herbaty jeszcze mam na języku gdy wołam stop bo chcę zmienić kąt ułożenia ciała dla kamery frontalnej właśnie uruchomionej przez operatora z tarasowego schodka który ledwo trzyma równowagę bo deski są wilgotne po deszczu sprzed godziny.