Doświadczona sąsiadka dominuje w pralni blokowiska

Pralnia na drugim piętrze. Betonowa posadzka chłodna pod gołymi kolanami. Sąsiadka w szlafroku szałwiowym staje przodem do wirówki. Jej dłoń na pokrywie drżącym metalu. Guzik po guziku spada z bluzki. Reżyser zmienia kąt w połowie ujęcia - teraz widoczne są jej paznokcie malowane szaro-brązowo. Softbox pod 45 stopni rzuca cień między łopatkami. Ona wybiera tempo - wolno, rytmicznie, jak cykl suszenia. Majtki ześlizgują się po udach i zostają przyklejone do wilgotnej ściany obok ekspresu na kawę. Prąd ciągnie przez przewód ładowarki leżący na łóżku trzy piętra wyżej - ten sam prąd pulsuje teraz między ich biodrami. Skóra klei się do metalu pralki po kolacji. Dwóch. Lampkach białego wino. Dźwięk wirówki zagłusza jęk - tylko delikatne stuknięcie głowy o plastikową pokrywę słychać przez mikrofon lavalier ukryty pod kołnierzem szlafroka. Jedna ręka trzyma za włosy, druga sunie po brzuchu ku wnętrzu udzielając znaku palcem środkowym. Całe ciało ugina się przy pierwszym wejściu od tyłu - nogi rozchylone szeroko nad workiem z brudnym bielizmem. Kamera trzęsie się gdy operator nachyla się bliżej - widać pulsowanie żyły na szyi i pot spływający po kręgosłupie aż do dolnej części pleców gdzie tkanina szlafroka całkiem się podwinęła. Trzy stałe kamery rejestrują każdy ruch, jedna zza pralki, druga z góry przez kratkę wentylacyjną, trzecia montażysta dopiero doda z perspektywy wiszących rajstop na suszarce linowej pełnej suchych prześcieradeł niedopasowanego zestawu bawełnianego które ktoś zapomniał schować przed spotkaniem klaps numer cztery gdzie kostium zostaje formalnie naruszony ale nie zdjęty całkowicie bo scena idzie dalej bez cięcia.